دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام فصلنامه علمی تخصصی فرهنگ پژوهش 13 شماره 44- زمستان 1399 2021 02 19 بررسی و نقد مدعا و ادلۀ خودگرائی روان‎ بررسی و نقد مدعا و ادلۀ خودگرائی روان‎شناختی 27 58 72092 10.22081/fpq.2021.72092 FA عبدالله حیدری شهرضا دانشگاه Journal Article 2022 02 16 یکی از نظریاتی که در فلسفۀ اخلاق مطرح می‌شود نظریۀ خودگرائی روان‌شناختی است. این نظریه، یک نظریۀ توصیفی است که ادعا می‌کند: انگیزۀ انسان در تمام افعال اختیاری، انگیزه‌ای خودخواهانه و مبتنی بر منفعت شخصی است. مصادیق متعددی برای این انگیزۀ خودخواهانه ادعا شده است، از جمله: «حب ذات»، «منفعت شخصی»، «لذت»، «رضایت فاعل». ما با روش تحلیلی- انتقادی، بسیاری از ادله‌ای که برای اثبات مدعای خودگرائی روان‌شناختی ارائه شده بود را نقد و بررسی کردیم. این ادله همگی مخدوش است، زیرا این ادله غالبا تجربی هستند و نمی‌توان با دلیل تجربی، مسالۀ فراتجربی مانند انگیزۀ فاعل مختار را اثبات کرد، از سوی دیگر مدعیان این نظریه دلیلی بر نفی انگیزه‌های دیگرگرایانه و اثبات انحصاری بودن انگیزۀ خودگرایانه اقامه نکرده‌اند. https://fpq.bou.ac.ir/article_72092_d756c87cd6c4bb7f6fa1cc0e1bb8914b.pdf