کارکرد اخلاقی زبان دین در نگاه بریث ویت

نوع مقاله : فلسفی کلامی

نویسنده

دانشگاه

10.22081/fpq.2019.69865

چکیده

بریث ویت را می‎توان از پیشکسوتان و پیشوایان نظریّه کارکردگرایی به حساب آورد. کارکردگرایان که در رأس آنها ویتگنشتاین قرار دارد از جمله فیلسوفان تحلیل زبانی هستند که با تعریف کارکردی ویژه برای زبان دین در عین نجات بخشی زبان دین از دام بی معنایی، زبان دین را یک زبان غیر معرفت بخش به حساب می‎آورند. بریث ویت در عین اینکه همچون پوزیتیویست‎ها گزاره‎های دینی را غیر واقعی می‎داند امّا برخلاف پوزیتیویست‎ها تمام سعی خود را می‎کند گزاره‎های دینی را از دام بی‎معنایی نجات بدهد. به همین جهت مسیری که انتخاب می‎کند این‎گونه است که کارکرد گزاره‎های دینی را همچون گزاره‌های اخلاقی قرار می‎دهد. به این نحو که گزاره‎های دینی گزاره‎هایی برای بیان مقاصد اخلاقی و ترغیب به رفتار اخلاقی می‎باشند. در این تلاشی که بریث ویت برای تحلیل کارکرد گزاره‌های دینی دارد زبانی دینی را در حدّ زبانی صرفاً اخلاقی و مزیّن به حکایات تقلیل می‌دهد.

کلیدواژه‌ها